De drie waardevolle lessen die ik leerde als hoogsensitieve ondernemer

Als je me in een ruimte zet met knipperend TL licht, ga ik gillen. Drukke plaatsen vind ik ook een ramp en mijn reukvermogen is zo goed dat ik je de precieze samenstelling van je parfum kan vertellen en me dooderger aan iemand die een treincoupé verder een broodje tonijn eet. Ik moet nog steeds regelmatig checken of mijn gevoelens wel die van mij zijn – en niet die van een toevallige voorbijganger op straat. Enge boeken lees ik het allerliefst (en de heel enge passages skip ik), maar dan wel in combinatie met een zoetsappige roman, anders kan ik niet slapen. Ik leef voor nieuwe avonturen en ben het liefst altijd on the go. Maar ik moet daar dan wél weer vijf dagen van bijkomen.

Ik ben gevoeliger dan ‘gemiddeld’. Als je er graag een stempel op wil drukken, dan heet het hoogsensitiviteit, maar voor je met je ogen gaat rollen en denkt ‘daar is er weer één’: eerlijk gezegd boeit dat etiket me niet. Ik heb net als jij een hekel aan mensen die zich graag in de slachtofferrol wentelen en geen verantwoordelijkheid nemen voor zichzelf. Ik wil héél duidelijk laten zien dat hoogsensitiviteit niets te maken heeft met zwak of zielig zijn, maar juist alles met krachtig en diep leven.

Hoe ik en andere sensitievere mensen leven in een maatschappij die niet ingesteld is op gevoeligheid, vind ik veel interessanter. Ik vind het fascinerend hoe rijk mijn leven kan zijn – en hoe ik vroeger tegelijk vaak het gevoel had dat ik ook veel miste, of de wereld niet kon bijbenen. Het blijft mijn eeuwige tegenstelling, want er is niets waar ik meer bang voor ben dan een leeg leven.

Een paar weken geleden had ik een inspirerend gesprek met Anna, de oprichtster van My Kind. Dat is een platform waar hoogsensitieve vrouwen hun ervaringen delen en clichés zoals het geitenwollensokkenimago de wereld uithelpen. We hadden het over ondernemen als hooggevoelige ambitieuze vrouw en de uitdagingen die het met zich meebrengt.

Elk verhaal is anders – en dit is dat van mij.

Wie is nu nog echt normaal? Wat betekent normaal zijn nu nog?

Ik kwam er rond mijn vijftiende achter dat ik hoogsensitief was, meer bepaald: ik ben een high sensation seeker. Dat ontdekte ik toen ik op de middelbare school opviel doordat ik niet ‘hersenloos’ de groep volgde en vaak mijn eigen gang ging. Ik reageerde ook nog eens gevoeliger dan anderen. Ik had helemaal geen zin om daar rekening mee te houden, zeker omdat je als jongvolwassene sowieso al veel moet verwerken en op zoek bent naar je identiteit. Inmiddels struggle ik daar niet meer mee, want eerlijk: ‘normaal’ zijn is saai. Daarbij: wie is nu nog echt normaal? Wat betekent normaal zijn nu nog?

Als High Sensation Seeker ben ik extravert en altijd op zoek naar het volgende avontuur, maar tegelijk ben ik ook heel graag alleen en doe ik rustig aan. Ik ben heel direct, sta graag in het middelpunt van de belangstelling en hou enorm van afwisseling. Elke dag hetzelfde doen, kan voor een ander ontzettend fijn voelen maar voor mij is het mijn grootste nachtmerrie. Dat breekt me vervolgens ook op, want ik moet altijd bijkomen als ik een week teveel afspraken buiten de deur heb gehad. Ik ben nog steeds op zoek naar een goeie balans, zeker in het ondernemerschap.

Ik heb lang en hard gewerkt om mentaal te staan waar ik nu sta – en er is nog zoveel groeipotentieel. Ik ben altijd op zoek naar de ideale combinatie tussen authenticiteit en kwetsbaarheid. Mijn werk is daar een groot onderdeel van, en dat was niet altijd makkelijk.

Tien jaar geleden begon die zoektocht bij iets heel kleins: ik liep een zomerstage bij een magazine en moest een stukje tekst te schrijven over een mascara. Zelf had ik die toevallig ook en ik vond hem heel slecht, maar mocht er niets negatiefs over schrijven. Dat was voor mij een kantelpunt. Ik vond het oppervlakkig en het voelde niet juist. Toen begon ik uit rebellie een blog waarin ik eerlijk schreef over mijn ervaringen als twintiger en dingen die mij dwars zaten. Dat werd een succes en al snel werd ik benaderd voor promoties, events en samenwerkingen.

Maar, ondanks dat ik veel geld investeerde in mijn blog, voelde het toch lastig om dat vervolgens ook terug te verdienen. Ik stond voor eerlijkheid en pure emoties en ik wist niet hoe ik dat met omzet draaien moest combineren. Dit verwarde mij heel erg en het voelde verkeerd, dus ik stopte met bloggen. Ik zei mijn baan als freelance journalist op en verhuisde naar Amsterdam om communicatiewetenschap te studeren.

Toen ik op zoek was naar werk dat bij me paste, merkte ik dat van diepere betekenis zijn voor de maatschappij en nauw samenwerken met mensen die dat ook willen, het allerbelangrijkste is voor mij. Ik wil bijdragen aan het jezelf mogen zijn en doen wat jij wil doen in een wereld waarin dat nog niet de standaard is. Nog steeds geeft het mij een heel leeg gevoel als ik mensen of dingen zie die niet authentiek zijn. En ik vertelde het al: als ik één ding niet wil, is het een ‘leeg leven’.

Dus ik besloot het anders aan te pakken en mijn plannen bij een potentiële eerste klant te pitchen en zo ben ik begonnen. Het was voor mij wel echt doodeng om te ontdekken wat ik allemaal kon. De combinatie van een heel groot verantwoordelijkheidsgevoel en mijn perfectionisme zorgt er soms voor dat ik blokkeer.

Ik ben dan helemaal overweldigd door mijn eigen succes en het waarmaken van mijn potentieel. Eigenlijk is starten nooit een probleem geweest, veel meer het continue doorgaan. Als HSS’er wil ik altijd nieuwe dingen doen die me dan soms overweldigen en door als perfectionist moeten die dingen ook nog heel goed gaan. Dat blijft mijn grootste struggle in het hele proces van ondernemen. 

Mijn grote inlevingsvermogen overspoelt me niet meer, maar zorgt er juist voor dat ik heel goed ben in mijn werk.

Anderzijds is mijn gevoeligheid ook de allergrootste USP in mijn bedrijf. Volledig meegaan in iemands gevoelens is bij mij heel sterk ontwikkeld. Mijn grote inlevingsvermogen overspoelt me niet meer, maar zorgt er juist voor dat ik heel goed ben in mijn werk. Ik heb mijn gevoeligheid nodig om vanuit iemand anders een diepgaand merkverhaal te kunnen schrijven.

Dat kwetsbaar en gevoelig zijn gelijk staat aan zwak zijn, is werkelijk de grootste bullshit die ik ooit heb gehoord.

Kwetsbaar zijn gaat dus samen met mijn werk en ik vind dat het mooiste wat er is. Je kan niet werken met hoge muren om je heen. Daar haal je toch echt 0 voldoening uit? Veel mensen vinden kwetsbaarheid en gevoeligheid maar stom, of vinden zichzelf te nuchter voor ‘al die gevoelens’. Dat kwetsbaar en gevoelig zijn gelijk staat aan zwak zijn, is werkelijk de grootste bullshit die ik ooit heb gehoord. Als je kwetsbaar durft te zijn, dan ben je zo ontzettend krachtig. Dan ‘own’ je wie je bent, met elke vezel in je lijf. Hoe kan dat nu zwak zijn?

Kwetsbaar zijn gaat dus samen met mijn werk en ik vind dat het mooiste wat er is. Je kan niet werken met hoge muren om je heen. Daar haal je toch echt 0 voldoening uit? Veel mensen vinden kwetsbaarheid en gevoeligheid maar stom, of vinden zichzelf te nuchter voor ‘al die gevoelens’. Dat kwetsbaar en gevoelig zijn gelijk staat aan zwak zijn, is werkelijk de grootste bullshit die ik ooit heb gehoord. Als je kwetsbaar durft te zijn, dan ben je zo ontzettend krachtig. Dan ‘own’ je wie je bent, met elke vezel in je lijf. Hoe kan dat nu zwak zijn?

Mijn leven is tot nu toe altijd een zoektocht geweest naar balans en dus ook zelfacceptatie. Ik heb geleerd om te genieten van dat proces en dat ‘are we there yet’ stemmetje uit mijn hoofd verbannen. Ik word steeds meer mezelf: ontzettend kwetsbaar en daarom ontzettend sterk. Ik leef mijn leven bewust in een volledige overgave aan het kleurrijke en verrassende van elke dag: heerlijke ik-wil-het-leven-vieren leuke dagen maar ook de kut-ik-wil-in-bed-blijven dagen.

Mijn doel is om elke dag een cadeautje te laten zijn, nét omdat ik niet weet wat het mij brengt. Waar ik ook daadwerkelijk vanuit mijn gevoel voluit van kan genieten omdat ik een rustige omgeving heb gecreëerd in mezelf waardoor ik altijd een stukje veiligheid meeneem.

Ik geloof erin dat dit het belangrijkste is als hsp’er; eerst de veiligheid in jezelf vinden om vervolgens balans te kunnen creëren. Dus, in plaats van de veiligheid opzoeken van je eigen huis en met je hoofd onder de dekens kruipen als het teveel wordt, van jezelf je eigen huis maken. Zodat je in staat bent om je altijd en overal even terug te trekken en mentaal onder die dekens te kruipen.

Om af te sluiten, geef ik je nog graag de top drie meest waardevolle lessen mee die ik heb geleerd als hooggevoelige ondernemer:

1.     Je hoeft het niet alleen te doen. Of beter nog: doe het in godsnaam niet alleen.

Zeker niet als je soms overweldigd wordt door je eigen succes, je dromen en je doelen. Grijp alle tools aan die bij je passen, want ze zijn er ook echt voor je. Wees niet bang om te investeren. Zo werk ik constant aan mezelf met mijn business coach, ga ik op retreats en omring ik mij met een waardevolle community vol gelijkgestemde vrouwen via mijn werkplek bij #workmode. 

2.     Er is een verschil tussen hard zijn en harteloos zijn.

Je bent geen slecht mens omdat je je grenzen stelt. Je kan een ander alleen maar écht helpen als je jezelf op de eerste plek hebt staan. Ik loop daar ook nog vaak tegenaan. Ik doe wel vaker extra werk waar ik eigenlijk niet voor wordt betaald. Dit is iets wat ik nog beter moet leren. Het feit dat je empathisch bent en om mensen geeft, betekent niet dat je je diensten maar gratis aan moet bieden. Weet wat je waard bent en wees niet bang om dat te vragen. Omzet draaien helpt je alleen maar om méér mensen te helpen. Dus wees ook niet bang om jezelf te promoten, want andere mensen hebben jou nodig en onzichtbaar zijn is niet echt bevorderend als je van betekenis wil zijn.

3.     Wees selectief in met wie je je omringt en gebruik je gevoel als sterkte.

Ik kan alleen met iemand samenwerken als de vibe ook goed zit en ik die emotionele connectie kan maken. Ik ben daarom heel selectief met mijn klanten en zeg regelmatig nee tegen iemand waar ik niets bij voel, ook al is het een leuk project. Zo had ik pas een klant die ik aan de telefoon wilde gaan vertellen dat ik toch niet echt een match zag tussen ons omdat ik haar iets te oppervlakkig vond. Eenmaal in het gesprek vertelde diegene dat ze mij juist te diepgaand vond. Na dat gesprek moest ik wel even huilen, gewoon omdat ik zo graag iedereen zou willen helpen, maar dat niet altijd past of gaat. Nee zeggen is ook helpen, want niemand heeft er iets aan als je een samenwerking aangaat die niet bij je past.